Zoals ik al geschreven heb in het "ontnuchteringscafé" was het gisterenavond een Oudejaar om nooit meer mee te maken en snel te vergeten.
Ik zal proberen om het verhaal te verduidelijken en zo goed mogelijk te omschrijven..........
Gisterenavond lagen beide hondjes, Hoska & Zita mooi samen in één mand te slapen tot het opeens in een catastrofe uitdraaide.
Het was omstreeks kwart na elf dat Hoska Zita aanvalde in alle hevigheid,zonder een bepaalde reden.
Ze waren nochtans mooi aan het slapen samen en opeens begon Hoska Zita aan te vallen zoals ze vroeger al eens kon doen ( remember
http://www.dogsfriendly.be/mijnforum/index.php/topic,3922.0.html ).
Wij zijn toegesneld want Zita was aan het "tieren" en Hoska stond er volledig en in alle agressie bovenop.
We hebben uiteindelijk Hoska kunnen weghalen en Zita ging al hevig jankend lopen en kroop onder de grote livingtafel.
Dat Zita zo bleef janken was nie normaal dus heb ik Zita vlug kunnen opnemen en het kwaad was geschied.
Wenend,bevend en luid jankend keek ik wat er gaande was aan Zita en ik zag direkt de gevolgen van die verschrikkelijke aanval;
Zita's linker oog ging bijna volledig uit !! 
Het arme beestje was bijna in shok en dan begon het pas,de huisdierenarts vlug gebeld en na twee maal proberen nam die op en deed ik de uitleg,dan zei hij dat hij momenteel niet beschikbaar was en dat hij tot maandag in de Ardennen zat,voor de eerste keer in 20j.
Dan heef hij mij gezegd dat hij een andere dierenarts ging zoeken en mij onmiddellijk ging terugbellen.
Na een lange 5 minuten belde hij terug dat hij iemand gevonden had in Deinze,dierenarts Leen Vandewalle.Zij ging ons al opwachten in haar kabinet.
Na het adres en telefoonnummer te hebben gekregen zijn wij in volle vaart richting Deinze gereden en bij het binnenkomen wisten we al hoe laat het was door de reaktie van de DA " oo ; aj dat oogsken "
Dan zei ze ook direkt dat Zita moest in slaap gedaan worden
......
want je weet nog misschien hoe het was nav de sterilisatiepoging
http://www.dogsfriendly.be/mijnforum/index.php/topic,6094.0.htmlIk heb dan onmiddelijk aan de DA het verhaal vlug verteld ivm de bijna dood van Zita tgv de volledige verdoving, maar die zei dat ze net anders kon, we moesten het wagen ..............
Ze ging Zita's oog er terug proberen insteken door het ooglid open te snijden en zien wat ze er kon aan doen of wat er te redden viel.
Dus Zita ging ze proberen te doen slapen via catheder en na 2 pogingen lukte het nog niet,en daarom vroeg ze aan ons om terug naar huis te gaan,want ze moest zich volledig kunnen concentreren op Zita,want het moest dringend gebeuren.....
Haar man was ook al ondertussen alles aan het klaarmaken voor de spoedoperatie en Zita kraag op mijn aanvraag ook een kalmeringsmiddel en nog een inspuiting tegen de pijn.
Ze beloofde ons nog om er alles aan te doen vooral wat het overleven van de verdoving betreft en Zita's oog.
Ze zei ook dat ze nog niet kon weten of Zita haar oog zou kunnen houden en indien wel of ze er dan nog zou kunnen door zien...
ons klein lief zitatje
Na de operatie zou ze ons onmiddellijk terugbellen, maar dat het zeker niet voor één uur zou zijn
Ik kan jullie verzekeren dat het in het naar huis rijden zeer stil was in de wagen en bij thuiskomst kwamen onze emoties los,tranen met tuiten om ons arm Zitatje.................
We zaten vol emoties en vooral met de vraag, gaat ze die volledige verdoving overleven en dan haar oogske, hoe, wat en waarom
De minuten leken wel uren te duren en van feestvreugde was er al zeker geen sprake
Dan omstreeks 0hr42 ging mijn gsm,
laat het positief nieuws zijn aub was onze gedachte en hoop
Het was de DA en die zei onmiddellijk dat de operatie goed verlopen was en dat er geen problemen waren tijdens of na de volledige verdoving
Dat was natuurlijk goed om horen en één grote opluchting !
Ze had het oogje er terug kunnen insteken en Zita een kraagje aangedaan tegen het krabben en Zita was ondertussen al wat wakker OEF !!
Ze zei dat we Zita zondag (vandaag dus), mochten komen halen om 11hr.
Van slapen deze nacht was er totaal geen sprake al hadden we voorlopig goed nieuws gekregen met het overleven van de verdoving,maar toch,er waren nog te veel vragen van het waarom,wat en hoe...
Deze morgen omstreeks kwart voor elf stonden we al bij de Da en ze zei dat Zita het goed stelde en dat ze momenteel in de couveuse lag.
Wat waren we blij toen ze Zita eruit haalde en dat ons Zitaken nog leefde en haar oogje zag er beter uit dan verwacht,want we wisten bijGod nie wat we mochten verwachten.
Ze had haar oogje wel dichtgenaaid om het genezingsproces te vergemakelijken en te versnellen
Ze heeft dan eerst nog haar oogje eens uitgewassen en een zalfje opgesmeerd en daarna nog een inspuiting gegeven tegen de pijn
Wij zouden dagelijks éénmaal het oogje moeten uitwassen en zalf opsmeren.
Ze kon wel nu nog niet zeggen wat de gevolgen zouden zijn,want daarom was het nog te vroeg.
Woensdag avond moeten we terug en worden de draadjes verwijderd en gaat ze natuurlijk haar oogje nog eens goed bekijken en ons eventueel al kunnen melden of ze haar oog zal kunnen houden en indien ja of ze er nog zal kunnen doorzien.
Maar dat moeten we dus afwachten maar we zijn nu al heel blij dat ze ten eerste de volledige verdoving heeft overleefd !
Dus laten we hopen dat we woensdagavond positief nieuws te horen krijgen
En nu is het afwachten ook wat we gaan doen volgende vrijdag want dan vertrekken we voor 7 dagen naar Duitsland om te gaan wandelen met de hondjes want die vakantie is altijd speciaal voor hen omdat ze dat o zo graag doen en die staat dan ook volledig in het teken van de hondjes.
Voor mij staat mijn besluit al vast,ik wil maar één hond mee maar de vraag is wie.
Waarom maar één,om de heel eenvoudige reden dat ik wil dat Zita kan bekomen en ook in feite om haar oogje die dan normaalgezien al terug open zal zijn,om het nog wat te beschermen tegen vuil,modder en eventueel sneeuw of andere.
Ik zou dus liever Hoska meedoen en Zita bij Belle's ma laten om boven vernoemde redenen en zo hoeft Zita ook geen bang te hebben van Hoska en kan ze daar in alle rust aansterken,genezen en rusten.
Ik weet dat Zita heel graag wandeld maar nu is haar leven en gezondheid van allergrootste belang !!
En nu het geval Hoska,da's weer een ander paar mouwen....
Ik heb al lang tegen Belle gezegd dat ik liever Hoska zou wegdoen om de heel eenvoudige reden dat ze NIET te vertrouwen is zowel naar mens of naar andere honden.
We hebben er al alles aan gedaan om Hoska's gedrag te kunnen verbeteren en dat is voor een heel groot deel ook al gelukt.
Denk aan de 6 weken interne opleiding,gedrachstherapie intern en extern,2 hondentherapeuten,medicijnen,homeopathie en heel grote kosten die we daarvoor hebben gedaan.
Wij doen alles wat binnen het bereik ligt voor onze lieve honden,maar... momenteel kunnen wij niet méér doen voor Hoska.
Hoska die is en blijft Hoska,ze luisterd heel goed kan alle bevelen perfekt,en ze is speelser geworden met Zita.
Maar... er is nog dat kleine levensgevaarlijk moment en voor mij is het zeker niet leuk ook om zo iets te moeten toegeven,ik heb er geen vat op,laat staan invloed of gezag.
Belle die kan nog goed overweg met Hoska en die krijgt er veel meer van gedaan.
We blijven dus met de vraag zitten van wat met Hoska...... en vooral denken we daarbij aan het leven van Zita.
Nu kan het misschien nog goed aflopen ,maar wat bij een volgende keer
We willen zeker niet het leven van Zita op het spel zetten en Hoska zien we ook graag maar zolang je een hond niet kan vertrouwen,wat dan ....
Ziezo, dat was het ganse en blijkbaar ook het lange verhaal,maar zo kunnen jullie dan ook de situatie hier inschatten en zijn jullie ook volledig op de hoogte.
Als laatste wil ik de Dierenarts ;Leen Vandewalle uit Deinze van harte bedanken voor haar bereidwillig zijn,want zij was tenslotte onze vaste DA niet en was ook niet van wacht,en haar feestavond op te offeren om ons en vooral Zita
te willen helpen bij deze spoedoperatie.
Leen : van hare bedankt uit het diepste van ons hart !
