Hallo, beste baas van de geschrokken hond,
Het belangrijkste is al gezegd, er zelf ontspannen bij blijven, niet denken dat er een groot probleem is. Dat gaat heus wel goed komen. Ik heb zelf een hond die ook heel angstig was. Zij had haar hele leven in een stal opgesloten gezeten, en dus niet veel gezien. Dan is alles (wat nieuw is, en dat is dus letterlijk bijna alles) eng of heel erg eng. Ik ken het, als ze niet willen, zo bang zijn.
(Buiten dat had ze ook nog slechte ervaringen met mensen gehad, mishandeling). Ook het advies van Els en Greatballs of Fire is goed. Dus wel gewoon huppekee op pad, eenmaal onderweg komt het vertrouwen bij de hond wel weer, want wandelen is ook gewoon leuk voor de hond. Dus desnoods optillen, in de auto zetten en 't bos in. Of optillen buiten neerzetten en gaan wandelen, en er vrolijk bij doen. Het gaat echt wel weer goedkomen.
Wat men altijd moet proberen te vermijden is direkt reageren op dat wat bang heeft gemaakt: *schrik* en dan meteen ervan weglopen. Beter is: toch nog een of twee stapjes vooruit, en pas dan rustig omkeren. Want door te reageren met meteen ook weglopen van wat de hond heeft laten schrikken, bevestig je als het ware de angst en wordt het heel erg moeilijk de hond zelfverzekerder in zulk soort situaties te laten worden.
Mijn hond wilde ook niet naar buiten, in het begin was het al een heel gedoe om haar haar tuigje aan te doen, dan ging ze zo liggen dat ik er nauwelijks bij kon om het aan te doen. (slimme tante) Maar, gewoon doorzetten en leuke wandelingetjes gaan doen, in het begin in prikkelarme omstandigheden. En zelf ontspannen blijven, geduld hebben en veel belonen! Zorgen dat er ook leuks bij is. Dan maar een korte wandeling, of eentje waarbij je om de 3 meter even moet stilstaan omdat de hond de omgeving in zich op wil/moet nemen, de prikkels verwerken moet. Hier en daar een lekker brokje, bemoedigende woorden en een aai.
Elke hond vind het eigenlijk heel leuk om op pad te zijn, lekker te snuffelen bijvoorbeeld of andere honden te ontmoeten. Hou dat altijd in gedachten!
Dus probeer dat wat de hond leuk vind, zoveel mogelijk onderdeel te laten zijn van de wandelingen/wandelingetjes. Binnen een week was het hier afgelopen met de sabotage als het tuigje om moest. Ook al was het met de angst tijdens het wandelen nog lang niet over.
Wat ook helpt is de hond onderweg af en toe opdrachtjes te geven. (Niet teveel in eens natuurlijk) Leer hem haar te zitten, wachten enz. Elke goed uitgevoerde opdracht sterkt het zelfbewustzijn van de hond. Laat de hond in het bos eens springen op of over een omgevallen boom, of gaan zitten op een boomstronk (wat hoger). Ook heel goed. Bovendien spreek je bij het geven van een opdracht een deel van de hersenen aan waardoor angst onderdrukt wordt. Hoe leg ik dat uit... Als de hond iets te doen heeft, moet nadenken/handelen omdat iets van hem gevraagd wordt, is er geen/nauwelijks "capaciteit" in zijn koppie voor een angstreactie. Andersom ook, dat kent vast iedereen. Een hond die paniek heeft, is nauwelijks in staat te reageren op een opdracht. Zo werkt het in de hersenen. Omdat het andersom ook zo werkt, kun je daar gebruik van maken als je hond geconfronteerd wordt met een situatie die hem bang zou kunnen maken. Dat betekent dus ook zoveel mogelijk anticiperen op situaties zodat je dit tijdig toe kunt passen. Het werkt dan vaak heel goed.
Bij situaties die angst opleveren, kan het dus heel goed helpen de hond af te leiden én hem iets te laten doen.
Ik heb mijn hond aan heel veel situaties leren wennen, door het "object van angst" eerst op grotere afstand te houden, de hond erbij af te leiden. Gaandeweg verklein je de afstand, (minder grote bogen erom heen) wordt het minder eng. Tot je op een goede dag zonder problemen direkt kunt passeren, zonder extra afstand. Bijvoorbeeld kinderen was ze heel bang voor.
Als ik die zag, zorgde ik dat we er niet te dicht langs moesten, dus wel de weg voortzetten, maar dan met een boog,
en zeker niet direct om te keren, want dat zou de hond zeggen, ojeee da's inderdaad heel eng! Als de situatie niets anders toelaat dan omkeren (omdat je geen boog kunt maken) kun je op het moment dat de hond al bang is, best eerst even wachten, nog enkele stapjes vooruit doen met hem, of hem iets laten doen (bijvoorbeeld "zit", of "let op" dat ie je even moet aankijken) en dan pas teruglopen/weglopen. Dat is beter, anders bevestigt men de angst immers en zou het sterker worden ingeprent en dat juist niet de bedoeling.
(Soms ben je in een situatie waar je toch een confrontatie dichtbij hebt (zoals met kinderen onderweg) die niet te vermijden is. Bij mijn hond helpt het als ze achter mij kan "schuilen". Dus ik plaats me even "voor" hetgeen wat voor haar eng is en leid haar af. Tussen haar en het passerende kind in bijvoorbeeld, en daarna gaan we vrolijk verder. )
Wat ook al genoemd werd, is samen met een zekere hond/zeker hondje op pad te gaan. Of te gaan wandelen waar men deze tegenkomt. De hond leert geleidelijk ook van de andere honden, door hun reacties te zien.
Mijn hond was minstens vijf, waarschijnlijk al een paar jaartjes ouder zelfs , toen ze bij me kwam. Dat oudere honden niet kunnen leren, is dus een fabeltje. Inmiddels gedraagt ze zich als een "normale hond", alsof ze nooit zo'n naar verleden (met ook nog mishandeling) heeft gehad, en alsof ze een normale puppytijd met socialisatie heeft gehad. De nieuwe dierenarts kon bijna niet geloven dat ze zo'n achtergrond had, omdat ze zo rustig en zeker is, nu. Maar heel af en toe nog even wat van het oude angstgedrag. Dus het kan, en zal ook zeker met jouw hond goedkomen!
Ik heb met haar veel spelletjes gedaan, ook dingen die voor pups bedoeld zijn. Een "ballenbak" in de tuin (kinderbadje tweedehands, met plastic ballen erin, en dan een feest ervan maken met brokjes, zelf ook in de bak gaan), een speeltunnel, slalommen in het bos, met in de grond geprikte takken. Het is niet alleen leuk om te doen, het helpt ook de hond zelfvertrouwen te winnen op een speelse manier en de (vertrouwens-)band met de hond te versterken.
Laat je niet ontmoedigen door zo'n terugval en angstreactie. Het hoort er bij. Wat ik merkte bij mijn hond in het begin was het volgende. Er zat een bepaald patroon in het leerproces, en de mate van angst.
Je gaat samen aan de slag, en een aantal dagen kun je heeeeeel kleine stapjes vooruit maken, heel iets minder angst. Het is haast zo weinig dat je het niet merkt. Dan komt er ineens een terugval. Soms omdat er iets gebeurd was dat wel heel bang maakte, of zo ineens. Alles is weer eng, je hebt het gevoel dat je weer terug bij af bent, de hond weer net zo bang was als in het begin en alle vertrouwen weer kwijt en dat je samen weer helemaal opnieuw beginnen moet.
Nu weet ik dat dat blijkbaar erbij hoort, en geen reden is tot paniek of bij de pakken neerzitten. Gewoon de draad oppakken, het programma voor de hond ietsjes aanpassen aan wat deze dan aankan. (dus weer wat meer afstand tot enge dingen (grotere boog eromeen), wat meer pauzes enz., maar wel doorgaan dus en weer consequent met kleine stapjes gaan opbouwen.
Dat duurt enkele dagen zo (die terugval in angstgedrag), en dan ineens na een paar dagen gaat het weer vooruit, maar dan wel met een hele flinke stap verder dan voor de terugval! En dat herhaalt zich dan een heel aantal keren,
in de loop van de tijd komen de periodes van terugvallen in sterker angstgedrag steeds minder vaak en zullen ze steeds korter gaan duren.
En misschien kan het opbouwen, van weer naar buiten gaan wel nog wat op een andere manier wat vergemakkelijkt worden. Binnen, in huis, kun je de hond spelletjes leren, opdrachtjes. Ook simpels als zit, wacht, poot enz. Daarna zou men dat in de tuin kunnen gaan doen, en dan buiten de tuin, de afstanden weer vergroten. Het hangt allemaal wat af van de hond zelf ook, natuurlijk in welk tempo je kunt opbouwen. Als de hond, afgeleid door spelletjes en opdrachtjes buiten in de tuin plezier heeft, zal het bij de wandelingen (ook buiten) ook weer sneller makkelijker gaan.
Een leuk spelletje voor buiten in de tuin, is bijvoorbeelt "Balletje-Balletje" waarbij je drie of meer plastic bloempotjes omgekeerd zet, onder een ervan een brokje verstopt en de hond laat zoeken. Da's leuk, vergt alle aandacht van de hond en grote kans dat ie daarbij vergeet dat ie eigenlijk bang was buiten. Als je binnen begint, en het daarna naar buiten verplaatst.. Alle beetjes helpen.
Anders advies vragen bij een gedragsdeskundige. Voor de komende tijd, met nog meer vuurwerk (helaas) kan wellicht de dierenarts ook helpen met ondersteundende middeltjes. Ik zou wel sterk afraden van middelen met de werkstof Acepromazine die vaak nog worden gegeven als "kalmerend" middel. Dit werkt namelijk niet op de emoties van de hond, alleen op de manier waarop hij ze kan uiten. Hij is dus nog even nerveus of angstig, maar kan dit niet meer in zijn gedrag tonen. DAP kan goed werken, maar kan bij honden die misbruikt zijn als fokteefje juist averechts werken.
Bij mijn hond werkten homeopatische druppels het beste.
Maar: Probeer maar de komende tijd niet al teveel nieuws met je hondje, buitenshuis. Juist omdat de vuurwerktijd eraan komt of wanneer het geknal steeds vaker te horen is, gewoon pas op de plaats, (= niet proberen juist heel veel nieuws te gaan ondernemen), of een stapje terug tot wat de hond aankan (maar dus wel weer gewoon naar buiten he, dat kan de eerste minuten moeilijk zijn en angstig, maar juist de beweging buiten en het snuffelen, hondendingen doen voor de hond, bouwt enorm veel stress af bij de hond, dus een goede reden om toch door te zetten, juist nu, nu het nog relatief rustig is wat vuurwerk betreft de komende weken) en nog leuk vindt. Let goed op waar je gaat wandelen, bij voorkeur een flink stuk uit de buurt van waar je sowieso al vaker geknal kunt verwachten en of op tijden waarop er (nog) niet geknald wordt (heel vroeg in de ochtend) de hoofdwandeling maken.
Hou moed, het gaat echt goedkomen hoor!
Vriendelijke groeten,
Kim
PS: nog een tip voor de jaarwisseling: Gordijnen dicht, muziek aan. Afleiding. Als de hond schrikt, niet meteen reageren. Er wordt altijd afgeraden je hond aandacht te geven als deze bang is of schrikt, maar geef hem/haar gerust een aai en wat aandacht, alleen gewoon niet net op het moment van schrikken. Dat je hond voelt dat er voor hem/haar bent is ook belangrijk.
Mijn hond had het de eerste jaarwisseling vreselijk moeilijk, at niet meer, dronk niet, plaste niet.. en non stop bang (trillen, hijgen), dan kun je best de hond wel wat aandacht/normaal aandacht geven, gewoon ontspannen, wat aaien, wat praten, gewoon doen. Negeren brengt dan geen voordeel.
Ondertussen gaat het hier met de jaarwisselingen al heel wat beter, vuurwerk blijft voor haar wel eng, maar 't is niet meer elk knalletje wat maar ergens te horen is wat gelijk paniek veroorzaakt.
PS2: sorry voor het heel lange verhaal, maar wellicht staan er een aantal dingen bij die kunnen of gaan helpen.
