Hans stationeerde, klaar om te draaien. Ik had problemen met die blikken, zaten wat vast. Dus ik bezig met die blikken vanonder de zetel te halen. Komt er daar nen auto... 'TUUUT' gaat dat daar. Hans doet teken dat ze ff moet wachten en ze maakt zo'n beweging met haar hoofd dat hij echt uit de weg moet. Ik maak een teken met het platte van mijn hand van 'ff kalm ja' ... Hans rijdt weg, nadat ik die blikken in mijn ondertussen gescheurde tas steek en wandel naar de ingang.
Aan het huisje bel ik aan, de gedragstherapeut stond nog niet redelijk in de weg. Pal voor de deur
maar uiteindelijk geraak ik binnen. Meneer (jonge gast) nam de blikken en de cesarrekes over en was blij dermee. ineens een tik op m'n schouder: "waarom deed gij zo daarnet aan de wagen?" vraagt een ouder dameke... ik zeg haar: "omdat ge moet leren geduld hebben..." "Hier kan je geen geduld hebben" zegt ze. en weg is ze...
ja hallo zeg... ik vind dat je daar zelfs WEL geduld moet hebben, ocharme die honden waarmee zij zich bezig houdt
die man meteen zalven... die dacht wss: beetje liever tegen die gast doen, sebiet krijgen we niets meer.
(maar zo denk ik niet zenne... hondjes gaan voor, mensen kunnen voor mij (vaak) de pot op.)
