ik herken het wel van mijn vorige honden
vooral bij Snow, hij stond dikwijls zomaar verdwaasd naar niets te staren
vaak ook naar zijn etensbakje of drinkbakje, hij wist dan niet meer wat hij daar eigenlijk stond te doen
of was vergeten waar ik was en stond me dan aan de voordeur op te wachten ofzo
overdag sliep hij wel diep maar 's nachts ging hij dikwijls rondwandelen en dan hoorde ik ook het getrippel
op het laatst kon ik hem buiten ook niet meer loslaten, hij herkende geen omgevingen meer en voelde zich dan angstig,
soms herkende hij ook mij niet meer, en als ik hem dan riep dan liep hij van me weg, als ik dan in zijn richting liep om hem toch aan te lijnen dan vluchtte hij paniekerig van me weg, vreemde blik in zijn ogen, staartje naar beneden...
hij hoorde en zag niet goed meer dus hij was sowieso al wat moeilijker bereikbaar,
vermits hij je niet hoorde dichterkomen kon hij ook erg schrikken als je hem dan aanraakte, dus op de duur klapte ik dan maar in mijn handen, knipte hard met mijn vingers of duwde eens op zijn kussen zodat hij ook wist dat ik daar was
Shiba was dan weer niet echt dement maar kon ook wel wat afwezig staan staren,
hij heeft me een aantal keren bijna een hartverzakking bezorgd door zooo diep te slapen dat hij zelfs door hem aan te raken en zachtjes schudden niet wakker werd, en kweet niet hoelang geen adem te halen, pffieuw verschietachtig zenne
sterkte ermee, gelukkig is Delilah verder nog relatief goed, wandelt en eet ze nog goed, ik hoop dat jullie nog een tijdje van elkaar mogen genieten
