(blijkbaar is de topic ook niet gevonden na de crash)
Dixie houdt niet van knallen. Dat is ontstaan na zijn achtste levensjaar.
Op een dag wandelde ik langs de oude spoorwegroute en weerklonken er in de verte knallen... om de paar minuten één. Hij ging liggen. Ik
omdat hij dat deed. Mij kwaad maken hielp niet, terugkeren wel... met z'n staart tussen z'n poten recht terug naar de wagen. Maar dat was geen oplossing natuurlijk... hij moest gaan wandelen en ik wou daar wandelen. Dus ... hem laten liggen en doorwandelen. Als ik ver genoeg was, kwam hij met hangende pootjes achter... tot hij dicht genoeg was (vond hij) en weer ging liggen... die knallen waren er van de vogelafschrikkanonnen... die staan bijna het ganse jaar door, behalve in de winter...
Wat raar was, was als moeder mee ging wandelen, hij toch bleef wandelen. Moeder geloofde mij eerst niet natuurlijk. Tot hij het ook eens deed met haar erbij... Het was net alsof hij die knallen aan mij linkte. "Wandelen met m'n baasje = knallen" echt raar.
Op een andere plaats eens gewandeld, hij ging ook liggen bij zo'n knalgeluiden. Ik liet hem liggen, uit m'n zicht... toen ik terug kwam, was hij weg. Verdikke toch... ik snel naar dat boerenbaantje vanwaar we kwamen. Stond hij te kwispelen bij de wagen.
Als dat thuis is, is dat geen probleem natuurlijk... Hij weet het ook goed hoor. Als hij nog weet waar de wagen staat, is hij naar de wagen. Gaat ie lopen. Op een andere (onbekende) plaats, gaat hij liggen en krijg je hem met geen stokken meer vooruit... Ik heb hem zo nog een poos gedragen, toen we eens aan de Nete gingen wandelen... zwaar hondje zenne...
en het wordt er natuurlijk niet beter op
deze zomer met een deel van de forumleden - verjaardag Moozer - naar De Haan, staken ze daar net vuurwerk af.
Wat moet je dan doen met een angstige hond? Blijven staan... amai zijn oren. Nee, ik ging weg. Misschien wel niet dat wat je moet doen... Kreeg je dan omstaanders te horen die vonden dat wij daar niet moesten zijn met onze honden. Alsof wij dat expres deden... dwaze mensen. Hadden we dat geweten...
En daarna kregen die knallen uitbreiding... in het begin na dat vuurwerk was hij bang van elk vliegtuig dat opsteeg. De lichtjes stoorden hem... door dat vuurwerk waarschijnlijk. Hij had ze zien oplichten en dan komt daarna pas de knal hé. Dus de lichtjes stoorden hem en dan nog eens het ronken van de vliegtuigmotoren... hij wou niet meer vooruit, zijn avondwandeling werd een nachtmerrie. Zelfs met gezelschap van Hans wou hij geen stap doen... Het was toch niet waar dat we 's avonds bij ons eigen huis, in zijn eigen omgeving, ook niets meer wilde?
Er was dan nog een dwaze boer die net in die periode ook had besloten zo'n knaller te zetten. Het werd compleet... maar wonder boven wonder durfde ie wel nog de tuin in. Vermoedelijk vond hij dat hij daar toch nog veilig was... Hij kon tenslotte naar binnen vluchten. Op een wandeling lukt dat niet hé.
De knallen namen dus uitbreiding naar de vliegtuigen... Op heden lijkt dat voorbij te zijn. De vliegtuigen mogen terug vliegen hoe ze willen, hij maalt er niet meer om.
Maar de rest
Onlangs gewandeld waar een ronkende Quad ook besloot te rijden... Met geen stokken vooruit te krijgen. Hij gaat liggen. Ik doe hem rechtstaan, godzijdank wil hij dat wel nog. En dan zeg ik vooruit...
voorheen lukte het dat ik vooruit ging en dat Hans een kwartiertje later achterkwam met Dixie... tot die dat doorhad natuurlijk... Verscheidene wandelingen gehad dat hij besloot zich te gaan leggen. Dat is natuurlijk niet zo leuk, niet voor mij, niet voor de rest. Al hebben ze daar wel begrip voor...
Nu moet IK dus achterblijven, ik doe hem rechtstaan en duw hem met mijn benen vooruit, door vlak achter hem te blijven vooruitgaan... tot hij merkt dat het geluid zich verwijderd en al zeker niet in dezelfde richting gaat als waar wij naartoe gaan...
quad, vogelschrikkanonnen, gewone geweerschoten... ja de jacht is weer open. Ik wou gaan wandelen in Ichtegem. Hadden daar al gewandeld, met Sabine, deze zomer. Toen hielden de vogelkanonnen hem in de wagen. OOk niet uit te krijgen. Moesten we hem eruit zetten en zelfs dan nog veel moeite... gans de wandeling door.
Dus nu ik alleen, geen kanonnen... Ik kom aan het bos... bam... jagers...
ik sms een jaagster dat ze knallen en of ze nu wel al mogen schieten... Krijg ik terug dat ze dat het ganse jaar door mogen op vrouwtjeseenden
ik zend terug dat ze dat zouden mogen verbieden. Krijg ik terug dat ik maar oordopjes in Dixie's oren moet steken. Typisch! maar dat helpt me niet vooruit... mijn wandeling naar de knoppen...
wandeling onlangs zonder foto's (remember)... plaste ie in de wagen. Waarom?
waarschijnlijk omdat er aan het huis, wat verderop, geklopt en geslagen werd... toen hij uit de wagen was, moesten we hem nog meesleuren... mijn methode... tot hij merkte dat we echt niet naar daar gingen...
Deuren die dichtvallen... zo van die schuurdeuren... een boer die dat in de verte dicht laat vallen en dat weergalmt dan over de velden... Dixie gaat liggen... niets meer veilig op deze manier...
Onlangs had hij een kleine hersenbloeding, zegt de DA: 'geen stress bezorgen'
lol... dan mag hij nooit meer buitenkomen, want er is altijd wel wat die hem stress bezorgt op deze manier
Dat zijn dan de nadelen aan ouder worden. Eénmaal er wat in het hoofdje zit, haal je dat er niet zo gemakkelijk meer uit...
