Wist je dat we vroeger altijd verslagjes schreven van onze wandelingen?
Wist je dat we dat lekker geruild hebben voor foto's?
Dat is tenslotte ook véél handiger...
maar... vandaag vergat ik mijn digitale camera...
en sowieso ging ik toch ff een kort verslagje schrijven van wat er gebeurd is voordat we startten met de wandeling...
Sabine en ik hadden afgesproken een nieuw wandelpad onder de voet te lopen. Zondag hadden ze die open gesteld voor het publiek. Het pad heet 'Vijfhuizenwegel' en startte vanaf De Boot - Merkem of vanaf De Rhille - Woumen (regio Diksmuide) Het pad is ca 2,5km lang en je kon zondag terug gebracht worden per bus.
Vandaag dus niet... door en terug bedraagt het wandelpad dus 5km.
We reden met mijn fonkelnieuwe, groene wagentje over de Vlaamse wegen richting De Boot, waar we zouden afspreken met elkaar... Hans ging op het laatste moment niet mee, dus ontvoerde ik Sabine van bij haar thuis en reden we samen. Toen we op een lange, rechte baan reden, zei Sabine plots dat we best draaiden, want dat we anders deze baan moesten terug nemen. De Boot ligt namelijk niet aan het pad zelf. Dus we zijn gedraaid en hebben de wegel gezocht en gevonden.
Voor de geïnteresseerden: Meiboomstraat. Het pad loopt naast een weide. Het pad vertrekt thv huisnr 1, want je moet even over de oprit van de boerderij (kiezelbaantje) en dus voorbij de brievenbus.
Ik parkeerde mijn wagen op een 'uitwijkstrook' in een straat waar de Meiboomstraat op uitkomt. Terwijl ik mijn wandelschoenen aandoe, doet Sabine de kofferdeur open.
"Dixie plast" roept ze me toe... en inderdaad, hij staat in mijn wagen te plassen
Gelukkig hebben wij (Hans en ik) besloten, toen we mijn wagen aanschaften, om er linoleum in te leggen. Zodat de kofferbak niet vol water zou staan, als ze eens int water hebben gezeten op een wandeling of als het geregend heeft... Daardoor drong de urine in het laken, die eroverheen ligt en bleef het op de linoleum liggen. Met de rest van het laken dat nog droog was, heb ik dat dan opgedroogd en het laken buiten de wagen laten liggen.
Dixie was ondertussen uit de wagen gehaald en besloot ondertussen de rest van zijn plas in het gras te deponeren. Toen ik klaar was met mijn schoenen, besloten we te vertrekken. Maar toen wou hij niet mee. Ietsje verderop staat een huis, waar lawaai werd geproduceerd. Hij keek constant die kant op. Hij was pas gerust toen we de andere kant opgingen. Voor de rest van de wandeling heb ik geen angsten meer waargenomen.
Het is spijtig dat ik mijn digi niet meehad, want het wandelpad is echt de max! Het komt uit op de Blankaart-route. Maw eigenlijk kan je starten met deze wandeling vanaf de Meiboomstraat en dan zo de Blankaartroute aanvatten, zodat je niet meer aan de toeristische zijde van dat pad hoeft te staan. Toen wij aan de Blankaartroute kwamen, gingen wij normaal gezien de andere kant op gaan en via een straatje gewoon terugkeren. Maar toen bleek ik mijn leibanden verloren te zijn en mochten we dus op onze stappen terugkeren om die te gaan zoeken. Eénmaal we die hadden gevonden, liepen we kort terug en gingen dan via een grintbaantje naar een andere - door wagens bereden - straat om zo terug aan m'n wagen uit te komen.
En zo was mijn avond en die van Sabine hondvriendelijk opgevuld
