Dogsurvival 2009 in Tremelo. UP Foto's Dogsurvival Deel 2

Verslag Dogsurvival -Door de ogen van Emmy-
Hallo
Op 15 augustus was het naar jaarlijkse gewoonte dogsurvival in Tremelo.
Mijn baasje vindt dat blijkbaar heeeeel plezant, ik vind dat wat minder leuk, al dat lopen in die warmte, pfff.
We moesten om 15.02 uur starten (op het warmste van de dag, in volle zon...).
Twee minuutjes voor ons waren Famke en Shakira met hun baasjes vertrokken, die zouden we eens rap inhalen se... (allez dat was ik toch van zin).
De eerste proef moesten we door een donker doolhof kruipen samen met ons baasje. Ik wist direct de uitgang en kon daar snel doorlopen, maar mijn baasje kroop erdoor gelijk een slak, zo zouden wij die ander nooit inhalen zelle. Allez we geraakten erdoor en ik begon te trekken als zot, maar na honderd meter was er al een volgende proef, mijn baasje stootte met zijn dikke kont één van die latjes waar hij onderdoor moest eraf, en we konden opnieuw beginnen (ik heb het met mijn baas ook niet getroffen voor zo'n proefjes te doen is hij precies wat hevig). Allez de plank en Clio die gelijk met ons gestart waren hebben we toen voor het laatst in onze voetsporen gezien. Daarna konden we een hele poos lekker doorlopen (die baas hing daar maar achter mijn oren te hijgen en ik maar trekken...). Eén van de volgende proeven moest mijn baasje met een boog schieten en dat deed hij nu wel eens goed se.. de eerste pijl was nog een metertje te ver, maar de tweede recht op zijn plaats, en wij konden weer verder. En maar rennen door de zon en de warmte, gelukkig was er hier en daar een metserskuip als drinkpot gezet (eerst eens uit drinken, en dan ging ik daar effe een badje in nemen, kwestie van wat proper te blijven hé). Na nog enkele proeven kwam ik aan mijn lievelingsproef, mijn vrienden noemen mij soms "Emmy het slijkmonster" en hier kon ik werkelijk mijn naam eer aan doen. Het was een diepe slijkbeek van een vijftig meter lang die je in de lengte moest doorwaden. Eerst moesten we nog onder wat balken en touwen kruipen, dan was het gewoon baggeren en sleuren om erdoor te geraken. Op een gegeven moment zat ik zelf zo vast in het slijk dat ik er efkens genoeg van kreeg, ik zei tegen mijn baasje "ga jij maar verder door het slijk ik zal wel over de kant lopen", maar mijn baasje dacht anders lig je altijd in het slijk dus nu ook maar en trok mij terug naar hem. Op twintig meter voor het einde van deze braspartij zat ik vast en mijn baasje nog vaster, zo diep zaten wij in het slijk.
Ik zat tot halverwege mijn buik erin en geraakte bijna niet meer verder, mijn baasje had het nog erger te verduren en trok zo hard aan zijn rechterbeen dat zijn loopschoen een halve meter diep in de modder bleef steken. Met het vooruitzicht voor de boeg dat er nog heel wat moest gelopen worden heeft hij die aan het bovendabben geweest (dat kan ik wel veel beter en vlugger zelle baasje). Allez we zijn er op één schoen aan de voet en één aan de hand doorgeraakt. Gelukkig voor mijn baasje stond er op het einde van deze martelgang een teil water waar hij zijn kous, schoen en voet wat kon afwassen alvorens deze terug aan te trekken en verder te lopen (proper van mijn baasje zelle, dat drinkwater van de volgende deelnemers zo bevuilen). Nog niet helemaal bekomen van de vorige proef moest mijn baasje na enkele honderden meters met een balletje in een emmer gaan smijten. Jonge jonge jonge wat heeft die daar staan klungelen... en dat voor een volgens hem "volleyballer met balgevoel", daar heb ik wel een ander gedacht over nu hoor. Allez uiteindelijk heeft hij met een beetje geluk dat balletje in een emmertje gekregen. Het bleef er zelfs nog niet in liggen, het stuitte er terug uit, voor die mannen met hun groen t-shirt was dat genoeg, had het aan mij gelegen dan had hij nog moeten verdergooien zelle, zo'n prutser dat hij is. Wij konden terug verderlopen (in die bosjes was de warmte eigenlijk nog draagbaar) maar veel goesting om mijn baasje nog voort te trekken had ik ook niet meer, hij moest het zelf maar oplossen, hij heeft ons tenslotte ook ingeschreven hé. Een van de volgende proeven moest mijn baasje zaklopen. Hij dacht hier slim te zijn en nam een zak die nog wat droger, en daardoor ook lichter was. Dom dom baasje, die zak was eigenlijk een beetje te klein (daarom hadden ze die nog bijna niet gebruikt). Allez dat was daar nogal een zicht zelle, mijn baasje meer stappend in de zak dan springend, ik daar naast lopend en hem maar aanmoedigen (het blijft tenslotte je baasje). Nog efkens wat verder lopen en we kwamen eindelijk aan iets heel plezants. Ze hadden daar voor mij toch wel speciaal een vijver gegraven zeker, daar kon ik mijn geweldige zwemprestaties eens laten zien se, mijn baasje was bijna niet rap genoeg zo hevig was ik om in het water te geraken. Och wat deed dat deugd, eindelijk eens een beetje fatsoenlijke afkoeling.
Na het zwemmen nog over een paar strobalen gekropen (allez mijn baasje heeft mij daar overgetild want het was mij iets te hoog) nog een stukje naast de fiets gelopen (zo is het wel makkelijk om goed vooruit te komen hé baasje) en onze eerste ronde zat er bijna op. De tweede ronde hebben we zonder problemen (ach ja die was veel korter...) gelopen. Zeker toen we iets na halfweg Shakira en haar baasje Danny aan de kruiwagens terugzagen. Awel, nu ga ik eens eerlijk zijn se, ik heb daar in de kruiwagen eens goed naar mijn baasje gekeken, en eigenlijk kreeg ik er zelfs een beetje medelijden mee, wat zag die eruit zeg, dat was precies een mens van honderd jaar zo puffen en blazen. Ik heb na dat ritje in de kruiwagen (mijn verdiende rustpauze) nog efkens gedronken en dan op weg in de hoop om die Shakira nog in te halen (die tweehonderd meter dat zou wel lukken zeker). Mijn baasje nog over een schans gesleurd, nog over wat strobalen gesprongen en aan de laatste proef, het doolhof waren we tot op vijftig meter van Shakira genaderd. Succes gegarandeerd dacht ik, maar dat was buiten mijn baasje gerekend want wat ik ook in de goede richting trok in dat doolhof, mijn baasje liep helemaal verkeerd was die nu echt blind of wat... Uiteindelijk zijn we er ook uit geraakt zelle maar toen was mijn baasje wat boos (eigenlijk alleen op zichzelf hoor...). Wat heb ik daarna genoten van al die grote drinkbakken die ik als een zitbadje kon gebruiken.
We zijn gefinishd na 48.30 minuten en waren al bij al heel content want eigenlijk was het best heeeeel leuk.
Famke heeft weer heel goed gelopen, die hebben we op geen enkel moment meer gezien en was dan ook een stukje sneller dan ons (zesde met een tijd van 45 minuten en enkele seconden).
Slijk pootje van Emmy

	Auteur	Topic: Dogsurvival 2009 in Tremelo. UP Foto's Dogsurvival Deel 2 (gelezen 4264 keer)
0 geregistreerde leden en 1 gast bekijken dit topic.