vorige keer op straat ook ; ik liep met melle aan de korte lijn , stormt er een dreumeske echt heel jong vanaf een vijftien meter afstand met de armpjes open kierend recht op melle af , ..."hondjeeeee"
mijn adem stokt van de schrik en besterf het nadien helemaal omdat ik (de straat was wat bochtig en auto's geparkeerd) geen ouders zag , dus brul ik maar uit volle borst en in een paar talen (we wonen tegen brussel niwaar
) dat die moet blijven staan en vooral niet aan het hondje komen !
melly was van de commotie al gewoon gaan zitten met een groot vraagteken boven zijn hoofd en die kleine was blijkbaar toch ook een beetje onder de indruk geraakt , ale , genoeg om van lopen naar stappen over te gaan en ondertussen kwamen de ouders erdoor , die liepen dus gezellig arm in arm te keuvelen zo een twintig dertig meter achter
ze zagen het tafereel en bleven gewoon al babbelend op hetzelfde tempo naderen , heb dan nog maar wat voort gebruld tot die kleine echt stilstond en dat deed dan toch een klein belletje rinkelen bij hun ,maar pas dan hebben ze dat joch bij zich geroepen en als ik zei dat ze dat kind moeten leren van niet op honden af te spurten dan werd er gereageerd met "da's toch allemaal zo erg niet "
wat er nadien allemaal gezegd geweest is kan men zich wel inbeelden zekers , hopelijk hebben ze er toch iets van begrepen en wordt het die kleine ook duidelijk gemaakt
en ik weet ook dat ik mijn hond moet opvoeden en mijn verantwoordelijkheid moet nemen maar
moet ik daarom met melly binnenblijven omdat er soms kinderen op hem af kunnen stormen ? ik denk niet dat hij er hevig op gereageerd zou hebben maar je weet dat nooit omdat je die situaties niet kan trainen blijft dat moeilijk in te schatten natuurlijk
ik zou heel graag willen dat ik me daarover geen zorgen hoefde maken en kinderen en alle mensen gewoon melly laten benaderen en knuffelen maar hij vind dat niet leuk en ik kan daar (behalve hem enkel positieve dingen laten ervaren ) niet veel meer aan veranderen ,dus blijft het spijtig genoeg uitkijken .
wat men tegenwoordig van onze honden op sociaal vlak ,verlangt is er soms over , men vergeet gewoon dat het wezens zijn, met zoals wij ; een persoonlijke barrière , een humeur ,voorkeur voor sommige mensen en afkeer van sommige en men verwacht dat het bewegende pluchen beertjes zijn die alles maar toelaten en zich als voddenpopjes laten rondzwieren aan hun staart ,...
