Dixie, de hond die in zijn eerste levensdagen bedreigd werd met de spuit nadert zijn 14de verjaardag.
Tot en met 13 jaar en 10 maand zo ongeveer waren er geen zichtbare elementen aanwezig, waaruit je kon afleiden dat hij 'oud' was.
De laatste tijd echter...
Terwijl hij verleden jaar nog gezwind in onze wagen sprong - die van mij is hoger dan die van Hans - moet hij nu zijn voorpoten op de kofferopening zetten en hef ik hem op met zijn poep en zo erin.
Ook bij de wagen van Hans dienen we dit toe te passen, ook al is die lager... hij kan het niet meer.
Zijn oortjes laten het al eens afweten. Terwijl hij tot verleden jaar niet zot was op al die knallen om vogels weg te houden van de velden... hoort hij ze niet meer.
Zijn achterhand werd in deze korte periode ook smaller, zijn bilspieren zijn aan het verdwijnen.
Hij zakt al eens door zijn achterpoten, zowel bij het wandelen zelf, als bij een plasje doen...
Als hij lang heeft gelegen, mankt ie op z'n achterpoten... (artrose?)
Hij slaapt vaker dan vroeger... alleen als we aan het wandelen zijn of als hij moet eten, niet...
en heel sporadisch haalt hij nog eens zijn zotte kuren uit van weleer... dat hij toont dat hij het best wel nog kan.
Hij drinkt vaak - of dat is volgens Hans maar mijn gedacht...
Hij likt de laatste tijd vaak aan onze armen, wanneer we hem 's ochtends goedemorgen wensen. Verder op de dag doet hij dat niet...
Tot nu toe, 2x opgemerkt dat hij ongecontroleerd urine laat lopen... het begin van incontinentie
