Nu we Barney zijn verjaardag vieren wordt het toch echt wel tijd voor eens uit te leggen hoe je jongen eigenlijk bij ons terecht gekomen is.
Nadat we afscheid hadden moeten nemen van onze Fredje wilden we eigenlijk eerst eens proberen om huisdierloos te blijven. Na een paar weken begon het missen van een hondje toch wel al erg zwaar door te wegen (vooral voor mij omdat ik hele dagen thuis zit), dus besloten we om in de zomer een pup aan te schaffen (tenminste als er nestjes waren). Omdat ik bang was dat als ik weer voor een maltezer ging gaan, ik heel erg zou gaan vergelijken ben ik eens gaan rondkijken naar een ander ras (daar was ik al van oktober mee bezig toen het steeds slechter begon te gaan met Fredje). Uiteindelijk besloten we te gaan voor een cairn terrier of een Westie. Ik was al een tijdje lid van pets.be en keek ook elke dag tussen de asielhondjes of er 1tje bijzat dat ons qua grootte en karakter zou kunnen bekoren. Op zaterdag 16 februari 2008 staat er ineens een cairntje tussen. Uitleg die erbij stond was: Blonde Cairn Terrier, reu, 1 jaar, zeer lief en zachtaardig karakter, gedumpt door vorige eigenaar. Vrij voor adoptie....
Ik laat Martijn de foto zien, die was ook gelijk verkocht. Wij de auto in en op naar Tielt- Winge waar onze jongen zat.
Daar aangekomen vragen wij naar die 1 jarige cairn, zegt die man, oh, sorry, dat is een typfout hij is 3 jaar. Nou niet erg, haal 'm maar. Tja, zegt die man, dan zal je effe moeten wachten, hij is met een leerling hondenkappen mee naar school in Hasselt
Alle papieren alvast in orde gemaakt met die man en zolang we moesten wachten (waren om 14 uur daar, om 19 uur zou Barney komen) in Tielt even wat gaan winkelen. Om 19.30 uur komen ze met onze jongen aanlopen en hoe ze zeiden een superlief hondje, alleen had ik het idee dat hij wel ouder was en ik schatte minimaal 5 jaar, maar ik heb daar niks over gezegt, bang voor de reacties (ook die van Martijn). Nadat Barney een week bij ons was zijn we naar de DA moeten gaan (hij had kennelhoest en zijn gebit was zwart). Daar ziet de DA in zijn boekje die 3 jaar staan. Onmiddelijk zegt de DA, niks van die is tussen de 7 á 10 jaar! (juiste leeftijd moeilijk te zeggen door zijn slecht gebit). Het was wel even schrikken natuurlijk, maar het was zo, niks aan te doen.
Omdat we hopen op het beste en de jongen nog redelijk vitaal is hebben we dus zijn leeftijd toen op 7 jaar gezet (vandaag dus 8) en hopen we dat hij nog minstens evenveel (liefst meer) jaren bij ons mag doorbrengen.
Onze jongen is de dag van vandaag een zelfzekere, vitale, zeer nieuwsgierige en soms ondeugende en gekke Cairn Terrier
